Όνειρο κι΄αυτό …

Κάπου εκεί στην κοιλάδα του Ευρώτα,θαμπά θαμπά βλέπω να  παίζουν κάτι παιδάκια ,μου φαίνονται γνωστές φυσιογνωμίες αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια… πρέπει να βάλλω το μυαλό μου να δουλέψει …πρέπει να τους θυμηθώ…ήτανε τότε…

Ξαφνικά μια φωνή διακόπτει την προσπάθεια μου να συνγκεντρωθώ

-Μπαμπά  θα μ’ αφήσεις να πάω σινεμά ;

-Τι λες ρε σπόρε που θέλεις και σινεμά .

-Μπαμπά ο Ρίτσος (συγγενής του ποιητή) φώναζε ότι το έργο είναι Υπερκολοσσός…

–  ;;;;;

-Μπαμπά  να με πάρουν τα ξαδέλφια μου στο σινεμά;

-Καλά  ρώτα τον μεγάλο (ηλικιακά) και αν σε πάρουν να πάς στον …υπερκολοσσό.

..Η συνέχεια επί της οθόνης με τον  Τζόνι Βαϊσμίλερ  στον Ταρζάν  και τα γνωστά μου παιδάκια οκλαδόν καθισμένα μπροστά από τις καρέκλες που ήταν για τους μεγάλους.

Όταν το έργο τελειώνει …νάσου πάλι αυτές οι θαμπές εικόνες …μια οικογένεια τώρα κάνει περίπατο στην παραλία  …και πιο πέρα η μικρή πριγκίπισσα πάνω σε ένα αυτοκίνητο να τους κοιτάζει….μπα δεν μπορεί κάποιο λάθος υπάρχει στο όνειρο…. Αυτή δεν είναι από εδώ.

* Μη με αμφισβητείς ,δεν κάνω λάθος στα όνειρα που σ΄ αφήνω να δεις.

*Θεέ μου ούτε στον τόπο ούτε και στο χρόνο είμαστε εντάξει ,αυτή δεν είναι από εδώ και είναι μάλλον αγέννητη  πως είναι δυνατόν ;

*Ο κάθε ένας από εσάς τους ανθρώπους βλέπει ότι θέλει να δει, βλέπει ότι κουβαλάει μέσα του, γιατί λοιπόν διαμαρτύρεσαι εσύ την βλέπεις γιατί την κουβαλάς μέσα σου … πες της τώρα κανένα τραγουδάκι γιατί είναι από μακρινό τόπο και δεν πρέπει να  νοιώθει μόνη 

Η εικόνες τώρα θαμπώνουν πάλι , βλέπω ένα σχολείο ,τα παιδάκια στη γραμμή με τα κατσαρολάκια στο χέρι ,πρωινό συσσίτιο με γάλα σκόνη και αμερικάνικο τυρί ,εκεί και τα γνωστά μου παιδάκια ,ο μεγάλος αφού πάρει πρωινό ξαναμπαίνει στη γραμμή να πάρει δεύτερη φορά ,όχι για τον εαυτό του αλλά για τον μικρό αδερφό του που περιμένει κρυμμένος πιο πέρα (μιας και δεν πηγαίνει ακόμα σχολείο) και ο οποίος μετά το δικό του πρωινό που το παίρνει κρυμμένος πίσω από τον φοίνικα  θα γυρίσει σπίτι μαζί με το κατσαρολάκι μιας και ο μεγάλος …δεν μπορεί να το κρατήσει μέχρι το μεσημέρι

Πάλι αυτό το θάμπωμα  …μα που είμαι τώρα …;

Ά εδώ είναι ωραία , είμαι στη χώρα μου.

Εδώ υπάρχει ειρήνη ,ισονομία ,το δικαίωμα στη μόρφωση το έχουν όλα τα παιδιά –δεν υπάρχουν φροντιστήρια ,δεν υπάρχουν διακρίσεις έναντι των νόμων –δικάζονται σύντομα και με το ίδιο δίκαιο πλούσιοι και φτωχοί ,οι τραπεζίτες είναι νέοι και δεν είναι πια βδέλλες-ρουφήχτρες να πίνουν το αίμα του λαού, οι Πολιτικοί είναι πραγματικοί υπηρέτες του λαού, οι Αξιωματικοί ,οι Δάσκαλοι ,οι Παπάδες ,οι Γιατροί ,οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ασκούν ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ και όχι επάγγελμα. Βλέπω όμως ότι να γίνονται και πολλά δικαστήρια ,δικάζονται όσοι από τους παραπάνω… ξέχασαν ότι είναι λειτουργοί και έγιναν επαγγελματίες και τώρα δικάζονται για τα όσα δεινά ,με τις πράξεις ή παραλείψεις τους , δημιούργησαν  στη χώρα μου.

*Τελείωνε ,ξημερώνει πρέπει να πάω και αλλού …

* Σε παρακαλώ Θεέ μου μείνε λίγο ακόμα ,δός μου δυο –τρία λεπτά..…θέλω να δω το τέλος…

* Είπαμε ΤΕΛΟΣ , η Ουτοπία σου δεν υπάρχει ,θάφτηκε μαζί με τον Μωρ,να προσεύχεσαι να μη σας βρουν χειρότερα ….

Νιώθω  κάποιος να με σκουντάει …

Ξύπνα υπναρά  … πρέπει να πάς να κάνεις το πρωινό σου περπάτημα….

Σηκώνομαι βαριεστημένα και με την τσίμπλα στο μάτι δεν πλένομαι, φοράω τη στολή περπατήματος  και αρχίζω να περπατάω. …. Σκέπτομαι το όνειρο που είδα, για δες τι ονειρεύεται ο άνθρωπος όταν κοιμάται νηστικός ,σκέπτομαι τους γιατρούς που μου είπαν τρώγε λιγότερο ,χάσε βάρος ,μη πίνεις (τα ήπιες μαζεμένα) περπάτα …και περπατώ και σκέπτομαι και τα 5 χιλιόμετρα τελειώνουν .

Βρίσκομαι στην ακτή ,βγάζω τη φανέλα μου και ρίχνω ένα μακροβούτι, όταν αναδύομαι γυρίζω και κοιτάζω προς την Ανατολή ,πάντα προς την φιλοσοφική Ανατολή και ποτέ προς τη τεχνοκρατική Δύση, ο Ήλιος ο άλλος θεός, είναι ένα καλάμι επάνω από το λόφο του Μόντε Σμιθ , παίρνω νερό θαλασσινό με τις χούφτες μου και πλένω το πρόσωπο μου ,το καθαρίζω από τις τσίμπλες του ύπνου και τις πολιτικές.

Ο Ήλιος μου χαμογελά ,όπως στον κάθε άνθρωπο, μου λέει να κάνω υπομονή ,να είμαι αισιόδοξος και ότι μπόρα είναι θα περάσει και η Λευτεριά  δεν θα αργήσει.

Καλό Σαββατοκύριακο σε  όλες και όλους.

 

 

 

  

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s