…Αναμνήσεις …αλλά και θέσεις για την αντιμετώπιση της Νέας Τάξης

ΑΠΕΡΓΙΑ  !

Γράφει ο Μιχάλης Πατεράκης

Υπάρχει ένα παλιό σύνθημα που σχετιζότανε με απεργιακές κινητοποιήσεις και το πρωτάκουσα κάπου τη δεκαετία του εβδομήντα. Μου άρεσε πολύ κυρίως λόγω των εργατικών-πολιτικών μου θέσεων αλλά και της ¨ποιητικής¨ χροιάς που ανέδιδε: ¨Η πρώτη Μαίου δεν είναι αργία. Είναι Απεργία!¨
Τότε ήμουνα ένας μικρός μαθητευόμενος μαρξιστής.Ζούσα στην Αθήνα, όπου και σπούδαζα. Έκανα πολλές δουλειές, κυρίως χειρονακτικές. Ήθελα να αποκτήσω την εμπειρία της σωματικής κούρασης και να δω από μέσα τι σημαίνει να δουλεύεις για το ¨κεφάλαιο¨ και πως αυτό σε εκμεταλεύεται, απομυζώντας την ¨υπεραξία¨σου.
Ήμουνα πολύ συνειδητός εργαζόμενος. Όταν δούλευα…δούλευα! Αλλά και όταν απεργούσα…απεργούσα!
Από πολύ παλιά οι εργαζόμενοι έκαναν απεργία για δύο λόγους:Για να αναγκαστεί ο εργοδότης-κεφαλαιοκράτης να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας και για να παίρνουν οι εργαζόμενοι αξιοπρεπείς αμοιβές. Χύθηκε πολύ αίμα σ’ αυτούς τους αγώνες. Παγκόσμια. Και κάποτε όλες (σχεδόν) οι κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να κατοχυρώσουν το δικαίωμα της απεργίας στα Συντάγματα των χωρών τους.
Η απεργία ήταν και είναι το ισχυρότερο(και ίσως το μοναδικό) όπλο των εργαζομένων. Κατά κανόνα δεν ξεκινούσαν κατευθείαν με αυτό. Πρώτα έθεταν τα αιτήματά τους στον εργοδότη,  άνοιγαν διάλογο μαζί του(αν μπορούσαν) και εάν δεν υπήρχε ικανοποίηση(το σύνηθες) από αυτόν, τότε τον προειδοποιούσαν ότι θα σταματούσαν την εργασία τους τη συγκεκριμένη μέρα.
Το σταμάτημα της εργασίας, ως γνωστό, είναι μιά πίεση που εξασκείται προς τον εργοδότη για να κάνει  αποδεκτά τα αιτήματα των εργαζομένων.Αν δεν τα κάνει αποδεκτά η παραγωγή θα σταματήσει και αυτός θα χάσει λεφτά. Συνήθως οι απεργίες τοποθετούνταν χρονικά σε περιόδους έξαρσης της παραγωγής, ώστε ο εργοδότης να ¨πονέσει¨ περισσότερο. Σε ακραίες περιπτώσεις ο εργοδότης κήρυσε πτώχευση της εταιρείας.


Πέρασαν πολλά χρόνια, οι δομές της κοινωνίας και της οικονομίας άλλαξαν, το καπιταλιστικό σύστημα εξελίχθηκε, με γνώμονα βέβαια πάντα το κέρδος.
Φτάσαμε πλέον στους τωρινούς χρόνους, όπου βλέπουμε ότι και η φιλοσοφία της απεργίας διαφοροποιήθηκε. Λίγες είναι πλέον οι απεργίες, στη χώρα αυτή, που γίνονται στον ιδιωτικό τομέα. Το ¨κεφάλαιο¨ κοιμάται ήσυχο πλέον.
Εδώ και κάμποσα χρόνια τη σκυτάλη των απεργιών τη παρέλαβαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, είτε του στενού δημόσιου τομέα είτε του ευρύτερου. Σε αυτούς προστέθηκαν τώρα τελευταία και οι ιδιοκτήτες φορτηγών-βυτιοφόρων δημόσιας χρήσης και άλλες κοινωνικές ομάδες που έχουν εργασιακή συγγένεια με το δημόσιο.
Φυσικά δεν απεργούν ενάντια σε κάποιον ¨κεφαλαιοκράτη¨ αλλά ενάντια σε κάποιον εργοδότη που τους είναι άγνωστος. Τους είναι άγνωστος επειδή δεν υπάρχει σαν ¨φυσικό πρόσωπο¨. Είναι, όμως, όντως άγνωστος ο εργοδότης τους; Όχι βέβαια! Είναι γνωστότατος.Είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των ίδιων των απεργών.
Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται. Ας μου επιτραπεί ένας παραλληλισμός:
Υποθέτουμε ότι το κράτος μας είναι μία μεγάλη Μετοχική Εταιρεία και μέτοχοι είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες. Η Εταιρεία αυτή είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ο,τι πλούτος παράγεται κατανέμεται στους μετόχους ¨δίκαια¨(η λέξη σε εισαγωγικά!). Υπάρχει ετήσια συνδρομή(φορολογία) για κάθε μέτοχο και αυτό είναι το μοναδικό έσοδο της Εταιρείας. Υπάρχει και ένα Διοικητικό Συμβούλιο(κυβέρνηση) με το πρόεδρό του(πρωθυπουργός) που εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια απο τη Γενική Συνέλευση των Μετόχων(εκλογές).
Ξαφνικά ένα τμήμα των μετόχων αισθάνεται ότι αδικείται με κάποια απόφαση του Δ.Σ(νομοσχέδιο) και απειλεί να κατέβει σε απεργία. Σκοπός τους είναι να πιέσουν τον εργοδότη για να άρει την απόφαση.Τον ίδιο τον εργοδότη δεν τον βλέπουν και αυτό είναι φυσικό αφού είναι αδύνατο να δουν τον Ελληνικό Λαό σαν φυσική παρουσία. Αυτούς που βλέπουν και συζητούν μαζί τους, είναι τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και αν είναι τυχεροί και τον Πρόεδρο Αν ο εργοδότης δεν ενδώσει στα αιτήματά τους, τότε η απεργία ξεκινάει και ο ¨εργοδότης¨ αρχίζει να μετράει χασούρα!( Ο εργοδότης όχι το Δ.Σ!) Και όσο ο εργοδότης είναι ανένδοτος, με τη πάροδο των ημερών, θα συνεχίζει να χάνει λεφτά. ‘Ωσπου κάποια μέρα πιθανόν να κηρύξει πτώχευση.
Είναι σωστός ο παραλληλισμός που κάνω; Να συγκρίνω τη λειτουργία μιάς επιχείρησης με αυτήν μιάς χώρας;
Κατά τη γνώμη μου ο συλλογισμός αυτός είναι πολύ απλός ίσως και…απλοικός. Επειδή υπάρχουν πάρα πολλοί παράμετροι που είναι αδύνατο να μπουν σε σύγκριση.
Σκοπός μου όμως δεν ήταν αυτός.
Είναι οι διάφορες σκέψεις που με κατακλύζουν αυτές τις μέρες με αφορμή το σβήσιμο των μηχανών των φορτηγών και βυτιοφόρων αλλά και η ¨λευκή απεργία¨ των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας. Και πολλών άλλων συνδικάτων που εκπροσωπούν εργαζόμενους σε υπηρεσίες κοινής ωφελείας. Η απεργιακή δύναμη αυτών των εργαζομένων είναι τεράστια. Διακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα να κατέβουν σε απεργία, θα κάνουν μιά ζημιά στην ελληνική οικονομία που δεν θα συγκρίνεται με τίποτα μπροστά στη ζημιά που θα κάνουν πεντακόσιοι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας.
Τα κανάλια ασχολούνται συνεχώς με τις απεργίες αυτών των κλάδων.
Κάθε μέρα χάνουν τη δουλειά τους χιλιάδες μισθωτοί στον ιδιωτικό τομέα. Δεν μιλάω για τις μαζικές απολύσεις όπου εκεί θα τρέξει το Κ.Κ.Ε να συμπαρασταθεί και καλά κάνει.Μιλάω για τις μεμονωμένες απολύσεις. Ποιός νοιάζεται γι αυτούς; Πως μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να παλέψουν για να ακυρώσουν τις απολύσεις τους; Δεν τους μειώνουν τους μισθούς-όπως πιθανόν θα μειωθεί το εισόδημα των ιδιοκτητών φορτηγών με το άνοιγμα του επαγγέλματος-τους πετάνε στο δρόμο!!
Θα κλείσω με ένα περιστατικό(δύο όμοια περιστατικά, για την ακρίβεια) που μου συνέβησαν πριν από κάμποσα χρόνια στη Κρήτη:
Πήγαινα με το αυτοκίνητό μου από τον Αγιο Νικόλαο στο Ηράκλειο να δω κάποιους φίλους. Μετά από περίπου είκοσι χιλιόμετρα ο δρόμος ήταν μπλοκαρισμένος από αγρότες που διαμαρτύρονταν για τη τιμή των προιόντων τους. Δεν άφηναν να περάσει κανείς. Κατάλαβα ότι δεν ήταν γραφτό να δω τους φίλους μου σήμερα.Δεν με πείραζε και πολύ. Δεν ¨καιγόμουνα¨ να πάω στο Ηράκλειο. Πάρκαρα λίγο πριν το μπλόκο και πλησίασα να δω τι συμβαίνει. Πολύς κόσμος. Πολλά αμάξια, φωνές, μαλώματα, διαμαρτυρίες η αστυνομία παρούσα, όλοι τους. Ξεχώρισα κάποιον απ’ τους αγρότες, το πιο δραστήριο και κατάλαβα ότι ήταν ο επικεφαλής. Ξεχώρισα επίσης και έναν αρκετά ταλαιπωρημένο άνθρωπο που παρακάλαγε τον επικεφαλής, τον εκλιπαρούσε να τον αφήσει να περάσει λέγοντάς του ότι πρέπει να πάει το γιο του στο λιμάνι, να φύγει για Αθήνα όπου σπούδαζε και μετά να επισκεφθεί τη γυναίκα του που νοσηλευόταν σε νοσοκομείου του Ηρακλείου. Ο άλλος ανένδοτος. Δεν θα περάσει κανείς ούρλιαζε. Ο ανθρωπάκος είχε δακρύσει. Δεν άντεξα. Πήγα κοντά στον αγρότη και του είπα<Ρε φίλε άσε τον άνθρωπο να περάσει. Το βλέπεις έχει μεγάλη ανάγκη.Εμένα και τους άλλους μη μας αφήσεις, αλλά άσε αυτόν. Θα χάσει τη αξία του ο αγώνας σας αν αφήσεις έναν άνθρωπο να περάσει;>. Μ’ έβρισε και μ΄έσπρωξε. Αναγκάστηκα να φύγω.Φεύγοντας του φώναξα: <Εύχομαι κάποτε θα βρεθείς στην ίδια θέση με τον ανθρωπάκο>.
Φαίνεται ότι η ευχή μου εισακούσθηκε και το Σύμπαν συνωμότησε για να γίνει πράξη.
Στο ίδιο σημείο του δρόμου. Περίπου ένα χρόνο αργότερα. Πάλι για το Ηράκλειο πήγαινα. Μπλόκο στο δρόμο, αυτή τη φορά από τους κατοίκους ενός μεγάλου χωριού που διαφωνούσαν με το σχέδιο Καποδίστριας, αφού το χωριό τους δεν θα γινότανε Δήμος.
Πάρκαρα και πλησίασα. Από απόσταση άκουσα μιά δυνατή φωνή που μου φάνηκε γνώριμη. Πήγα κοντύτερα και, δε σας κρύβω, έβαλα τα γέλια.
Ο άνθρωπος που φώναζε και διαμαρτυρόταν ήταν ο ίδιος που ένα χρόνο πριν είχε απαγορεύσει στον ανθρωπάκο με το παιδί να περάσει. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν απ’ την άλλη μεριά. Τώρα ήταν ένας απλός άνθρωπος που έπρεπε να πάει στο Ηράκλειο και δεν τον άφηναν να περάσει. Είχε και μεγάλη ανάγκη, έπρεπε να πάει το παιδί του στο Αεροδρόμιο!
<Με ποιό δικαίωμα κλείνετε τους δρόμους ρε> ούρλιαζε. Τι σας φταίμε εμείς;
Τίποτα. Ανένδοτοι οι ιθύνοντες του μπλόκου.
Μετά άλλαξε τροπάριο. Άρχισε τα παρακαλητά και τα κλάματα. Και πάλι κανένα αποτέλεσμα.
Πήγα δίπλα του και τον ρώτησα:
<Με θυμάσαι;>
Με θυμήθηκε και κούνησε το κεφάλι του απελπισμένα. Μετά το έγειρε καταγής και έφυγε με το παιδί του.
Όχι δεν θα κλείσω εδώ! Λίγο ακόμα.
Υπάρχουν πολλές παροιμίες του λαού μας για το ίδιο πράγμα: <Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς>, <Όλα εδώ πληρώνονται>.<Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες> και άλλες πολλές με το ίδιο νόημα.
Εγώ θα πρόσθετα εδώ και τη θεωρία της αιτιοκρατίας που μπορεί να συνοψιστεί στη φράση: Είμαστε αποτέλεσμα του παρελθόντος μας και αιτία του μέλλοντός μας.

Αντί να τα βάζουμε με τον ¨εργοδότη¨ μας ας τα βάζουμε καλύτερα με το Διοικητικό Συμβούλιο και το Πρόεδρο.Πότε;
Στη Γενική Συνέλευση Μετόχων!

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…Αναμνήσεις …αλλά και θέσεις για την αντιμετώπιση της Νέας Τάξης

  1. Ρέα

    πάντα εντός θέματος με παραλληλισμούς και διδάγματα!
    αν όλοι μπορούσαν να διαβάσουν την εμπειρία σου στην Κρήτη και (φυσικά!) να την κάνουν καταλάβουν, τότε θα υπήρχαν άλλου είδους κινητοποιήσεις και όχι αυτές που βλέπουμε σχεδόν κάθε εβδομάδα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια! και δυστυχώς δεν τις βλέπουμε μόνο εμείς αλλά και οι υπόλοιπος πλανήτης…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s